IMG_3921

Nederland is geweldig. Vond ik al, maar na vijf maanden in Griekenland sta ik daar des te meer achter. Dit weekend ging het bij het Achtuurjournaal over een hongersnood in Afrika en daarna over Syriërs die geen kant op kunnen. De presentatrice slaakte een diepe zucht en vervolgde met een écht belangrijke mededeling: Nederlandse huisdieren worden steeds vaker teruggevonden door middel van Facebookgroepen. Nou goeiemorgen, dan gaat het goed met een land: als dat de orde van de dag is. En daar mogen we als Nederlanders heel dankbaar voor en trots op zijn. Niks mis met een beetje nationalisme.

Deze (bij nader inzien nogal pro VVD-achtige) column schreef ik destijds voor Spat Online. Dit platform bestaat nu niet meer. 

Zondagochtend 12 uur zit mijn vader standaard op de bank met soep en een tosti. En met politiek discussieprogramma Buitenhof. Hoewel ik me daar doorgaans compleet voor afsluit (ik vind Buitenhof het toppunt van elitegelul, of in ieder geval gelul waardoor iedereen zonder ruggengraat zich meteen dom en buitengesloten voelt) ving ik laatst toch een discussie op. Zorgeconoom Marcel Canoy vroeg Roemer of hij het met hem eens was dat Nederland in de wereldtop staat wat betreft solidariteit in de zorg en zo nee, welke landen dan meer solidair zijn. Roemer ontweek zijn vraag tot vijf keer toe en zei vervolgens dat hij het huidige zorgstelsel helemaal niks vindt. Niks moois aan. Mijn mening daargelaten bracht dit me tot het volgende punt: waarom in vredesnaam wordt Nederlands trots, van het zorgstelsel tot aan het ondernemersmilieu, bij ieder mankementje de grond ingetrapt?

Nederland is niet meer wat het geweest is”. Dat is geen schattig jaren 30 sentiment van ‘vroeger was alles beter’ meer: dat is een blinde vlek. Een negatieve spiraal waar je maar in blijft hangen en waarbij alles in de omgeving wordt meegetrokken in dat pessimisme. We worden strontchagrijnig van een beetje regen, terwijl we als geen ander zouden moeten weten dat daarna de zon ook weer gaat schijnen. Nederland is het land waar we zeuren over ons gezeur.

Statistieken, cijfers, vluchtelingen en gezond verstand: alles wijst erop dat Nederland één van de best leefbare landen ter wereld is (volgens USnews). Het onderwijs is goed. Niet ’t beste van de wereld maar hé, we hebben ook nog een mooie democratie. De tolerantie tegenover de LGBT gemeenschap is goed. Het kan beter, maar in Nederland mag iedereen dan ook alles zeggen, want er is persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. De mogelijkheid om je leven in de hand te hebben, om zelf je einde te kiezen, om zelf te bepalen wat je gelooft: hier is niets vanzelfsprekends aan. Terwijl zich een file vormt van mooie glimmende auto’s, doemt er een schaamteloze stortvloed aan gezeik op. Te veel mensen, te veel regels, te veel verschillen maar nog veel meer overeenkomsten. Als je in Nederland woont dan doe je dat in principe omdat je van mening bent dat jouw leven hier het beste is. Punt.

Natuurlijk: er moet een streven zijn. Het kan altijd beter en het is niet meer dan normaal om hier naartoe te werken, maar het gaat zijn doel voorbij. Nederland is een mooi land, van binnen en van buiten. En als je het hier niet mee eens bent, nodig ik je uit om een tijdje (een tijdje hè, je hoeft niet lekker op te rotten) in een ander land te gaan wonen. Je weet pas wat je mist als je ’t kwijt bent: niks mis met een gezond portie nationalisme.