IMG_4463

Hoe voelt het nou om weer terug te zijn?” hoor ik al de hele week. De ene keer antwoord ik dat het heel erg wennen is en tegen de ander zeg ik juist dat het voelt alsof ik nooit weg ben geweest. Alsof mijn leven in Nederland op pauze is gezet en ik er na vijf maanden moeiteloos weer in ben gestapt. Ik kan maar slecht bevatten wat er allemaal in mijn leven is gebeurd in die tussentijd, daarom ga ik proberen het eens even op digitaal papier te zetten. Is verwerkingstherapie.

DAAR

Griekenland was geweldig. Dat was het leven. Ook als ik een paar dagen alleen maar op de bank lag te chillen met Netflix, dan wist ik nog evengoed hoe blij ik was om daar te zijn. Het was niet elke dag spannend, maar het opbouwen van een leven in een vreemd land maakte het langzaam tot het gekste avontuur waar ik mezelf ooit in heb gegooid. Ik was een outsider, viel op met mijn bleke huid en mijn ‘efgaristo’ heb ik nooit goed Grieks kunnen perfectioneren. Ik en mijn Erasmusvrienden waren allemaal outsiders, maar de stad was van ons. Mocht je ooit de kans krijgen om een tijdje in het buitenland te studeren: doe het!

HIER

Thuiskomen was een koude douche. Ik heb me een paar dagen ondergedompeld in de liefde van familie om nog even te ontsnappen aan ‘het echte leven’, maar op een gegeven moment is dat ook wel klaar. Ik zit nu weer in Utrecht en het is leeg. De mensen zijn lief, mijn universiteit is fijn en ik ben zielsgelukkig met de Albert Heijn. Laat ik het zo zeggen: de feiten zijn fijn, maar mijn hart huilt een beetje. Het klinkt echt mega dramatisch maar ik vraag me af en toe af wat ik mezelf heb aangedaan, want nu moet ik iets zo missen. Nu ik terug ben in mijn oude leven besef ik me nóg meer wat een levenservaring ik heb opgedaan. Hoewel het nu al voelt als een verre herinnering, vergeet ik dit natuurlijk nooit meer.

EERST

Al bijna een jaar voordat ik vertrok, zette ik mijn hele leven in Nederland on hold. Ik wilde een nieuwe kamer, nieuw werk, maar dat zou allemaal wel komen ná Griekenland. Ik leefde al die tijd met in mijn achterhoofd de gedachte dat ‘t geen zin zou hebben omdat ik een half jaar weg zou blijven. Mijn moeder voegt gehaaid toe “en een leuke vent!” en zelfs dát is waar. Heb je natuurlijk niet helemaal voor het zeggen maar ook dat hield ik (bewust en onbewust) af. Vanaf november 2015 wist ik al dat ik naar het buitenland zou gaan, dus daar heb ik ook al die tijd naar toegeleefd.

FUCK WAT NU

Maar nu ben ik dus terug en zit ik met allemaal restjes van een soort oud leven waar ik van af wil. De koffiezaak waar ik werkte in Utrecht is gestopt (zo stom) en mijn baantje bij mijn ouders wil ik ook opzeggen zodra dat kan. Wanneer ik werk heb gevonden in Utrecht dus, maar dat is nog best een dingetje. Ik had gesolliciteerd voor een functie die zo ongeveer mijn naam schreeuwde maar helaas ben ik toch afgewezen. Jammer, maar ik ga weer verder zoeken! Ook wil ik een nieuwe, grotere kamer en daar ben ik al druk mee bezig. Op het moment volg ik maar een vak (in plaats van twee) dus ik heb nu de tijd om alles te veranderen

Update: Ik heb inmiddels gehospiteerd voor een hele leuke kamer en ze hebben mij gekozen! Dat kan dus van mijn to do lijstje af, zo blij!