IMG_3872

Riga, augustus 2015

Laatst sprak ik af met twee mensen die ik afgelopen zomer ontmoette in Riga. We sliepen daar in hetzelfde hostel en hebben in totaal misschien anderhalve dag veel met elkaar opgetrokken. Niet lang dus, maar daar en nu ook driekwart jaar later hier hebben we veel om over te praten en is het weer net zo gezellig. Nou is het sowieso al fijn als iemand het oprecht leuk vindt om met je af te spreken, maar ik vind hen ook gewoon heel interessant. Ze zijn allebei ruim 5 jaar ouder dan ik. De een zit in de marketingwereld en solliciteert voor de meest gave functies, de ander werkt bij een televisieproducent en bedenkt formats voor televisieprogramma’s. “Hee Beau, ik zat vandaag nog aan tafel met je held Linda de Mol.” No jokes. Een aantal jaar geleden schreef ze voor de New York Times.

Serieus, teach me how. Ik hing aan haar lippen terwijl ze vertelde over haar ideeën en avonturen. Ik wil dat ook! Ooit. Voorzichtig vroeg ik haar hoe oud ze was toen ze zich echt ging focussen. Dat ze echt werk ging maken van haar CV en actie ondernam richting haar dromen en doelen. Twintig, zei ze. Ik ben twintig.

Ik bewonder mensen die ‘iets doen’. Die ergens mee bezig zijn en er in investeren. Een van mijn vriendinnen studeert aan de Kunstacademie en gaat door tot het gaatje zodat ze naam kan maken. Andere vriendinnen doen vrijwilligerswerk om ervaring op te doen binnen hun studierichting. En hoe interessant ik mensen met die drive ook vind: het maakt me bang want ik doe ‘t niet. Straks ben ik ineens te oud om nog op te starten. Dan word ik uitgelachen als ik na mijn studie aan kom zetten met een CV met als hoogtepuntje vrijwilligerswerk bij de scouting.

Tegelijkertijd zit het helemaal niet in me om me daar nu al druk om te maken: ik ben al tevreden als ik eindelijk vakken heb gekozen voor het volgende blok. Toch komt er soms ineens een minivlaag van paniek over mee heen. Steeds vaker, eigenlijk. Hoe doen jullie dat ‘timmeren aan je toekomst’ (dit KLINKT al niet eens Beau)? Ik wil straks óók vergaderen met Linda! Dat komt me toch niet zomaar aanwaaien?